(۱)

ما انسان ها همه چیز می خوریم

و خنده جواز عبوری است

از راهرو های دلپذیر

که به دروغ مدرنیته اش می نامیم

حالا تو فکر می کنی

با این گرسنگان شهری

ستاره ی شب

ماندنی است.

(۲)

هیچ کس

            هیچ چیز

از من نمی داند

جز   من

مقداری اندک

ناچیز

کم

تا بتوانم

           خود را

                    من بنامم.

(۳)

زمانه خوبی است  [ گل من]

واژه ها را کنار هم می چینم

                                      می شود شعر .